De première van de theatershow van Moke, gisterenavond in De La Mar. Thema was de dood. Er zou een grote backdrop met beeld zijn en er werden covers gespeeld, zoveel wist ik toen ik de zaal binnenstapte.

Ik zag een kaal podium met opgestelde instrumenten - de lelijke achterwand was gewoon te zien. Tot hard een hartslag klonk, gevold door een snerpende flatline die door merg en been ging. Als doodgravers die een kist droegen, slopen de bandleden in het donker een voor een het podium op. Toen zanger Felix Maginn vervolgens keihard een slinger gaf aan een eenzaam bungelende spot boven het podium, die spookachtig rondvloog boven de hoofden van de band, wist ik het.

Hier stond iets bijzonders te gebeuren. Iets origineels. Iets stijlvols.

Zelfverzekerd. Ingetogen. Uitbundig. Geënsceneerd. Creatief. Krachtig. Beheerst. Beklemmend. Gloedvol. Anders. Nieuw. Magisch.

Compromisloos.

Wat een verademing na die “doe maar gewoon”-mentaliteit en dat quasi-gespeeld-onzekere waar veel andere Nederlandse artiesten last van hebben.

Moke op zijn retour? Nog lang niet. 

(foto: Ruben van Vliet)